Porównanie wydajności Megazyme i SDmatic w analizie uszkodzenia skrobi w semolinie z pszenicy durum

Niniejsza notatka aplikacyjna ocenia dwie wiodące metody pomiaru uszkodzenia skrobi — enzymatyczną metodę Megazyme (AACC 76-31.01) oraz amperometryczną metodę SDmatic (AACC 76-33.01) — zastosowane do semoliny z pszenicy durum. Chociaż obie metody dobrze korelują w przypadku białej mąki pszennej, do tej pory nie istniały dane porównawcze dla semoliny z pszenicy durum.

Wyniki były jednoznaczne.

• W testach powtarzalności SDmatic osiągnął współczynnik zmienności wynoszący zaledwie 0,06%, w porównaniu do 4,45% dla Megazyme.
• Odtwarzalność metody Megazyme w dwóch laboratoriach osiągnęła 10,1%, co wskazuje na niską spójność przy niskich poziomach uszkodzenia skrobi, typowych dla semoliny.
• SDmatic okazał się również znacznie lepszy w rozróżnianiu jakości między dostawcami: podczas gdy Megazyme nie wykazał mierzalnych różnic między pięcioma producentami semoliny, SDmatic wyraźnie zidentyfikował istotne różnice.

Pobierz pełną notatkę aplikacyjną, aby zapoznać się z kompletnymi danymi i wynikami.